US–Iran Standoff And The Strait Of Hormuz Blockade

Wat betekent 'shuttle diplomacy' in het Engels?

Als twee partijen in een conflict niet samen aan tafel willen zitten, reist een derde land of persoon heen en weer — met voorstellen, antwoorden en weer terug. Journalisten noemen dit “shuttle diplomacy”. Het woord “shuttle” komt van een klein weefgereedschap dat heen en weer over het weefsel glijdt. Dat beeld van constant heen-en-weer bewegen vangt de zin precies. Het heeft niets met een ruimteshuttle of een bus te maken.

In de clip zegt een correspondent van Fox Business, rapporteerend vanuit Tel Aviv: “I think at this hour, it’s fair to say that shuttle diplomacy is in high gear. Tehran is reportedly looking at the latest counter peace proposal from Washington. But at the center of all of this, we should mention, is Pakistan.” Pakistans minister van Binnenlandse Zaken had in minder dan een week twee keer Teheran bezocht om de gesprekken te helpen — die herhaalde heen-en-weer reizen tussen hoofdsteden is de zin in actie. De term kwam in breed gebruik in 1973–74, toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger snel vloog tussen midden-oosterse hoofdsteden na de Joem Kipoer-oorlog. Hij landde in de ene stad, luisterde naar hun standpunt, vloog naar de volgende, bracht het bericht, en vloog terug. Het beeld bleef hangen. Vandaag de dag zie je “shuttle diplomacy” in nieuwsverslagen wanneer een land, een diplomaat of de VN optreedt als tussenganger — van vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten tot handelsgeschillen in Azië. Het gaat er altijd om dat iemand de reizen maakt zodat de twee hoofpartijen elkaar niet direct hoeven te ontmoeten.