Bajka o kruku, lisie i kawałku sera

Wat betekent de uitgang „-u” in het Pools, zoals in „Kruku”?

In deze fabel vleugelt de vos de raaf met „Kruku, kruku!” — niet „kruk”, het woord dat je in een woordenboek vindt. Het Pools gebruikt nog steeds een speciale vorm voor directe aanspreek, de vocatief: zelfstandige naamwoorden als „kruk” (raaf) worden „kruku”, „Ania” wordt „Aniu”, en „mamo” is hoe je je moeder eigenlijk roept. Hoor een naam van vorm veranderen, en je herkent het.

De meeste mannelijke zelfstandige naamwoorden die eindigen op een harde medeklinker zoals -k, -g of -ch, krijgen -u in de vocatief — „ptak” (vogel) → „ptaku”, „Bóg” (God) → de onregelmatige „Boże”. Het verdwijnt langzaam uit het informele spraakgebruik bij jongere sprekers, maar het blijft overal bestaan in vaste aanspreekvormen: „Mamo!”, „Tato!”, „proszę pana” (ruwweg „meneer”), en natuurlijk in fabels waar een sluw vos een vogel wil besnoepen.